به شهر شب زدگان گرچه سرشناسم من

ولـي ز آينــــــه صبـــــح انعكـاسـم من

فريب خورده عشقم جفا خريده به جــان

بـراي واژه درمـانـــدگي جنــاســـم من

خـزان اگرچـه مرا هم شبيـه خود كـرده

رفيـق ياسـم و از داس  مي هراســم من

به جـمع مـردم بالاي شهـر راهـم نيست

چـرا كـه در نظـر خلـق   بـي كلاسـم من

ز كـاخ و مسجـد و بـازار  گشته ام بيـزار

نقيـض تيـغه و تسبـيح و  اسـكناسـم من

بـراي مــدح  ستـمكـار وا نـشـد  دَهَنَــم

به ايـن دليـل  چنين واژگون اساسـم من

تو اي رفيـق !  به ياد آر اگر خطا  كـردم

بهار زنـدگي ام رفتــه ، كـم حواسـم من

دمـي كـه سيـلي دستـي مـرا كنـد بيـدار

اگـر نبـوسـم از آن دسـت ناسپاسـم من