سخني با دلم...                 

روزگار از دل من كام گرفت

                 سيل از اشك من الهام گرفت

گره  زندگي ام    باز     نشد

                 فصل خوشبختي ام آغاز نشد

كس ز جام غم من نوش نكرد

                 درد دل هاي مرا گوش نكرد

دفتر عمر مرا سوزاندند

                  حرفهايم همه در دل ماندند

عشق گفتند هوس ها شان را

               خانه خواندند قفس ها شان را

خانه بخت من آباد نگشت

                   روح زنداني ام آزاد نگشت

عمر پر حسرت من سرد گذشت

                خالي از شادي و پر درد گذشت

سادگي معضل و سربارم شد

                      عشق هم باعث آزارم شد

هيچكس طعم وفا را نچشيد

                   بر سرم دست نوازش نكشيد

قصه غربت من طولاني است

                 ضجه ها در دل من زنداني است

من و دلشوره بي پنجره ام  

                      مدفن بغض شده حنجره ام

شعر من گرچه سراسر درد است

                    شعر نه درد دل يك مرد است

آلت بحث تفنگ است اينجا  

                  مزد فهم تو فشنگ است اينجا

نسل من وارث ارثيه جنگ 

                 توده اي خفته در آغوش سرنگ

همدم ساكت شبها دل من 

                     مانده اي بيكس و تنها دل من

"چرخ از بار غمت مي لرزد 

                          خاك زير قدمت مي لرزد"

شعر از : محسن باكفي اردبيلي