تحفه درويش

تمـامِ جـامِ وجـودم ز درد لبـريـز است

بهـار بي گلِ رويـت شبيـه پاييـز  است

كويـرِ روحِ مـرا هـم كمـي محل  بگذار

تويـي كـه ديده دريائي ات  دل انگيز است

تـــو اي سپيـدتـرين ابـرِآسمانِ خيـال

ببـار ...  بارشِ تـو  آرزويِ جاليـز است

بيـا كـه سلطنت شب ، بريده طاقتِ صبح

زمان تَنيده به يـاس و زميـن بلاخيز است

بـه كنـجِ غربتِ خـود  سالهاست بيمارم

صدايِ پايِ تو بر اين مريض، تجويز است

نشانِ هجرِ تو  داغي است مانده  رويِ دلم

چو ماهتاب كه از سينه  شب ، آويز است

به يادِ رويِ تـو  بـزمي نـموده ام بـرپـا

و هديه اي به تو دارم  چه جاي پرهيز است

تمامِ عمرِ جوانيّ  و يـك سبـد گلِ ياس

بگير ... تحفه درويش گرچـه ناچيز است